Hebreeën 6 wordt vaak misbruikt alsof een gelovige zijn zaligheid kan verliezen. Maar de context zegt iets anders. De schrijver spreekt tot gelovigen die geestelijk traag zijn geworden en niet doorgaan tot volwassenheid. De waarschuwing gaat niet over opnieuw verloren gaan, maar over terugvallen, vruchteloosheid, kastijding, verbranding van waardeloze werken en verlies van loon.
Hebreeën 6 uitgelegd
Een gelovige kan zijn zaligheid niet verliezen, maar wel zijn leven verspillen
Hebreeën 6 is één van de meest gevreesde gedeelten in de Bijbel. Niet omdat het onduidelijk is, maar omdat het vaak uit zijn verband wordt gerukt.
Velen lezen Hebreeën 6:4-6 en zeggen direct: “Zie je wel, een gelovige kan afvallen en verloren gaan.”
Maar dat is niet wat de tekst zegt.
Wie Hebreeën 6 gebruikt om eeuwige zekerheid aan te vallen, leest niet nauwkeurig. Want als dit gedeelte werkelijk zou leren dat een gelovige zijn zaligheid kan verliezen, dan leert het óók dat zo iemand nooit meer opnieuw gered kan worden. Want er staat:
“Want het is onmogelijk…”
Niet: moeilijk.
Niet: gevaarlijk.
Niet: alleen onder bepaalde voorwaarden.
Maar:
onmogelijk.
Dus laten we meteen eerlijk zijn: Hebreeën 6 leert óf dat een gelovige zijn zaligheid niet kan verliezen, óf dat hij haar kan verliezen en daarna nooit meer terug kan komen. Maar het populaire idee — gered, verloren, weer gered, weer verloren — staat hier absoluut niet.
De Schrift leert helder dat wie in Christus gelooft, eeuwig leven heeft. Niet tijdelijk leven. Niet voorwaardelijk leven. Eeuwig leven.
“Voorwaar, voorwaar zeg Ik u: Die Mijn woord hoort, en gelooft Hem, Die Mij gezonden heeft, die heeft het eeuwige leven, en komt niet in de verdoemenis, maar is uit den dood overgegaan in het leven.”
— Johannes 5:24
Daarom moet Hebreeën 6 gelezen worden zoals het er staat, in zijn eigen verband.
En dat verband gaat niet over een verloren mens die bijna gered was. Ook niet over een kind van God dat weer naar de hel gaat. Het gaat over gelovigen die geestelijk zijn teruggezakt, niet doorgaan tot volwassenheid, vruchteloos worden en daardoor zegen, bruikbaarheid en loon kunnen verliezen.
Dat is ernstig genoeg.
Wie van Hebreeën 6 een tekst maakt over verlies van zaligheid, maakt de tekst niet ernstiger. Hij maakt de tekst verkeerd.
Wie eerst helder wil hebben hoe iemand volgens de Bijbel gered wordt, moet beginnen bij Hoe word ik gered? en Is redding alleen door geloof in Jezus Christus?. Hebreeën 6 gaat niet over hoe een verloren mens eeuwig leven ontvangt, maar over wat er gebeurt wanneer een gered mens niet verdergaat.
1. De sleutel ligt in Hebreeën 5
Je mag Hebreeën 6 niet beginnen bij Hebreeën 6:4. Dat is de fout.
De gedachte begint al in Hebreeën 5.
“Van denwelken wij hebben vele dingen, en zwaar om te verklaren, te zeggen, dewijl gij traag om te horen geworden zijt.”
— Hebreeën 5:11
Let op dat woord:
“geworden”
Zij waren traag om te horen geworden. Dat betekent dat zij niet altijd zo waren. Er was een tijd dat zij luisterden. Er was een tijd dat zij groeiden. Er was een tijd dat zij onderwijs ontvingen en verdergingen.
Maar nu zijn ze afgestompt.
Daarom zegt vers 12:
“Want gij, daar gij leraars behoordet te zijn vanwege den tijd, hebt wederom van node, dat men u lere, welke de eerste beginselen zijn der woorden Gods; en gij zijt geworden als die melk van node hebben, en niet vaste spijs.”
— Hebreeën 5:12
Dit zijn geen pasbekeerde baby’s. Dit zijn mensen die vanwege de tijd al leraars hadden moeten zijn.
Zij hadden verder moeten zijn.
Zij hadden sterker moeten zijn.
Zij hadden geestelijk volwassen moeten zijn.
Maar ze waren teruggezakt.
Dat is de context van Hebreeën 6.
Het probleem is niet dat zij nooit gered waren. Het probleem is dat zij, na onderwijs en ervaring, weer melk nodig hadden. Zij waren geestelijk lui, traag en onvolwassen geworden.
Dat is precies het gevaar waar veel gelovigen vandaag ook in zitten. Ze weten dingen. Ze hebben onderwijs gehad. Ze kennen het evangelie. Ze weten dat redding door geloof alleen is. Maar in hun leven na geloof worden ze traag, werelds, koud, moe of onverschillig. Daarom is het artikel Leven na geloof hier zo belangrijk: redding is het beginpunt, niet het eindpunt van Gods werk in het leven van een gelovige.
2. “Laat ons tot de volmaaktheid voortvaren”
Dan komt Hebreeën 6:1:
“Daarom, nalatende het beginsel der leer van Christus, laat ons tot de volmaaktheid voortvaren; niet wederom leggende het fondament van de bekering van dode werken, en van het geloof in God.”
— Hebreeën 6:1
Dit vers is de sleutel.
De schrijver zegt niet: “Laat ons opnieuw gered worden.”
Hij zegt: “Laat ons voortvaren.”
Voortvaren betekent: doorgaan. Verdergaan. Niet blijven hangen. Niet teruggaan. Niet opnieuw beginnen bij het fundament.
En “volmaaktheid” betekent hier niet zondeloze perfectie. Het gaat om volwassenheid, rijpheid, geestelijke volgroeidheid.
De oproep is dus:
Blijf niet geestelijk kind.
Blijf niet opnieuw bij de eerste beginselen hangen.
Leg niet steeds opnieuw het fundament.
Ga door tot volwassenheid.
Dat is het onderwerp van Hebreeën 6.
Een fundament leg je één keer. Daarna bouw je erop.
Paulus zegt:
“Want niemand kan een ander fondament leggen, dan hetgeen gelegd is, hetwelk is Jezus Christus.”
— 1 Korinthe 3:11
Christus is het fundament. Als iemand eenmaal op Christus staat door geloof, moet hij niet steeds proberen opnieuw gered te worden. Hij moet bouwen. Hij moet groeien. Hij moet dienen. Hij moet vrucht dragen.
Daarom is Hebreeën 6 zo belangrijk voor iedereen die worstelt met de vraag: Als ik eenmaal geloof, kan ik dan nog verloren gaan?. Het antwoord van de Schrift is: nee. Maar een gelovige kan wel terugzakken, schade lijden en loon verliezen.
Dat onderscheid moet vaststaan.
3. “Bekering van dode werken” is het fundament, niet de hele bouw
Hebreeën 6:1 noemt:
“bekering van dode werken, en van het geloof in God.”
Dat is het fundament.
Dode werken zijn werken van een dode zondaar. Een verloren mens is geestelijk dood.
“Ook u heeft Hij mede levend gemaakt, daar gij dood waart door de misdaden en de zonden.”
— Efeze 2:1
Een dode zondaar kan zichzelf niet levend maken door religie. Niet door wetsonderhouding. Niet door belijdenis. Niet door doop. Niet door tranen. Niet door kerk. Niet door goede voornemens. Niet door zichzelf te verbeteren.
Dode werken geven geen leven.
Daarom moet een mens zich bekeren van dode werken. Dat betekent: van gedachten veranderen over zijn eigen werken als grond voor aanvaarding bij God. Stoppen met vertrouwen op zichzelf. Geloven in Christus alleen.
“Doch dengene, die niet werkt, maar gelooft in Hem, Die den goddeloze rechtvaardigt, wordt zijn geloof gerekend tot rechtvaardigheid.”
— Romeinen 4:5
Dat is de redding.
Niet werken, maar geloven.
Wie hier dieper op vastloopt, moet absoluut lezen: Moet ik mezelf bekeren van mijn zonden om gered te worden? en Bekering in het Nieuwe Testament goed begrepen. Want veel verwarring over Hebreeën 6 begint bij een verkeerde uitleg van bekering.
De bekering in Hebreeën 6:1 is verbonden met het fundament: bekering van dode werken en geloof in God.
Dat fundament leg je niet steeds opnieuw.
4. Waarom het onmogelijk is om opnieuw vernieuwd te worden tot bekering
Nu komen we bij de moeilijke woorden.
“Want het is onmogelijk, degenen, die eens verlicht geweest zijn, en de hemelse gave gesmaakt hebben, en des Heiligen Geestes deelachtig geworden zijn,
En gesmaakt hebben het goede woord Gods, en de krachten der toekomende eeuw,
En afvallig worden, die, zeg ik, wederom te vernieuwen tot bekering, als welke zichzelven den Zoon van God wederom kruisigen en openlijk te schande maken.”
— Hebreeën 6:4-6
Deze woorden worden vaak verkeerd gelezen.
Sommigen zeggen: “Dit zijn ongelovigen die bijna gered waren.”
Maar de tekst zegt veel meer dan dat. Zij zijn verlicht geweest. Zij hebben de hemelse gave gesmaakt. Zij zijn de Heilige Geest deelachtig geworden. Zij hebben het goede Woord Gods gesmaakt. Dit is geen beschrijving van iemand die helemaal buiten staat en niets ontvangen heeft.
Anderen zeggen: “Dit zijn gelovigen die hun zaligheid verliezen.”
Maar dan komt het probleem: zij kunnen dan nooit meer vernieuwd worden tot bekering. Dan is er geen herstel mogelijk. Geen tweede redding. Geen terugkeer. Geen opnieuw geboren worden.
Dat leert de rest van de Bijbel nergens.
De juiste uitleg is veel sterker: de schrijver zegt dat je niet opnieuw terug kunt naar het fundament alsof Christus opnieuw gekruisigd moet worden. Je kunt niet opnieuw gered worden, omdat je redding niet opnieuw gelegd hoeft te worden. Christus sterft niet opnieuw. Zijn offer is éénmaal gebracht.
“Maar Deze, één slachtoffer voor de zonden geofferd hebbende, is in eeuwigheid gezeten aan de rechterhand Gods.”
— Hebreeën 10:12
“Want met één offerande heeft Hij in eeuwigheid volmaakt degenen, die geheiligd worden.”
— Hebreeën 10:14
Daarom is het onmogelijk om een werkelijk geredde opnieuw te vernieuwen tot het fundament van bekering en geloof. Niet omdat God niet machtig is, maar omdat Christus’ werk volkomen is.
Je kunt niet opnieuw geboren worden.
Je kunt niet opnieuw in Christus geplaatst worden.
Je kunt niet opnieuw verzegeld worden alsof de eerste keer mislukt was.
Je kunt niet opnieuw het fundament leggen.
Je moet doorgaan.
Dat is de stootkracht van Hebreeën 6.
5. “Afvallen” betekent hier niet: naar de hel gaan
Het woord “afvallig worden” schrikt mensen af. Maar de vraag is: afvallen waarvan?
In de context gaat het om gelovigen die niet verdergaan tot volwassenheid. Gelovigen die terugzakken. Gelovigen die traag worden. Gelovigen die niet willen doorgroeien. Gelovigen die weer bij de eerste beginselen blijven hangen. In de historische context gaat het om Hebreeuwse gelovigen die onder druk stonden om terug te keren naar de oude Joodse orde: tempel, wet, priesterschap, offers, zichtbare godsdienst.
Maar Hebreeën is juist geschreven om te laten zien: Christus is beter.
Beter dan Mozes.
Beter dan Aäron.
Beter dan de offers.
Beter dan het oude verbond.
Beter dan het aardse heiligdom.
Beter dan alles.
Teruggaan naar het oude systeem was niet onschuldig. Het was Christus openlijk te schande maken. Het was doen alsof Zijn offer niet genoeg was. Alsof er toch nog offers nodig waren. Alsof het kruis niet definitief was.
Daarom is de taal zo scherp:
“als welke zichzelven den Zoon van God wederom kruisigen en openlijk te schande maken.”
— Hebreeën 6:6
Christus wordt niet letterlijk opnieuw gekruisigd. Maar zij behandelen Hem praktisch alsof Zijn kruisiging niet genoeg was.
Dat is ernstig.
Niet omdat zij hun eeuwige leven kwijtraken. Maar omdat zij zich afkeren van de volwassen erkenning van Christus’ volkomen werk en terug willen naar een systeem dat door Hem vervuld is.
6. De aarde, de regen, het kruid en de doornen
Nu verklaart de schrijver zichzelf met een beeld.
“Want de aarde, die den regen menigmaal op haar komende indrinkt, en bekwaam kruid voortbrengt voor degenen, door welke zij ook gebouwd wordt, die ontvangt zegen van God;
Maar die doornen en distelen draagt, die is verwerpelijk, en nabij de vervloeking, welker einde is tot verbranding.”
— Hebreeën 6:7-8
Dit beeld is beslissend.
Het gaat niet over een mens die wel of niet land is. Het gaat over wat het land voortbrengt.
De regen komt op de aarde. Die aarde drinkt de regen in. Daarna komt de vraag: wat brengt zij voort?
Bekwaam kruid?
Of doornen en distelen?
Vrucht?
Of waardeloos gewas?
Zegen?
Of verbranding?
Dit gaat over vruchtbaarheid, niet over geboorte. Over opbrengst, niet over eeuwige bestemming. Over dienst, niet over rechtvaardiging.
De regen wijst op wat God geeft: Zijn Woord, Zijn waarheid, Zijn genade, Zijn onderwijs, Zijn werking. Een gelovige die Gods Woord indrinkt en erin blijft, zal vrucht dragen. Niet omdat hij zelf de bron is, maar omdat God werkt.
“Want het is God, Die in u werkt beide het willen en het werken, naar Zijn welbehagen.”
— Filippenzen 2:13
Maar een gelovige kan ook het Woord horen en toch traag worden. Hij kan onderwijs krijgen en toch niet groeien. Hij kan de waarheid kennen en toch niet wandelen in de waarheid. Dan komen er doornen en distelen.
Dat is geen hel. Dat is een verspild leven.
En dat moet hard gezegd worden: veel gelovigen zijn niet onzeker omdat de Bijbel onzeker is, maar omdat zij zelf vleeslijk leven en dan hun gebrek aan vrede verwarren met gebrek aan zaligheid. Lees daarom ook Nog steeds zonde, toch gered? en Vlees en geest. Een gelovige kan behouden zijn en toch vreselijk verkeerd leven. Maar hij zal de gevolgen niet ontlopen.
7. “Verbranding” is geen hel, maar beoordeling van werken
Hebreeën 6:8 zegt:
“welker einde is tot verbranding.”
Daarmee rennen veel uitleggers direct naar de hel. Maar dat is niet eerlijk met de context.
De vraag is: wat wordt verbrand?
Niet de aarde zelf. Maar wat de aarde voortbrengt: doornen en distelen.
Dat sluit precies aan bij 1 Korinthe 3.
“En indien iemand op dit fondament bouwt: goud, zilver, kostelijke stenen, hout, hooi, stoppelen;
Eens iegelijks werk zal openbaar worden; want de dag zal het verklaren, dewijl het door vuur ontdekt wordt; en hoedanig eens iegelijks werk is, zal het vuur beproeven.
Zo iemands werk blijft, dat hij daarop gebouwd heeft, die zal loon ontvangen.
Zo iemands werk zal verbrand worden, die zal schade lijden; maar zelf zal hij behouden worden, doch alzo als door vuur.”
— 1 Korinthe 3:12-15
Daar staat het zwart op wit.
Het werk kan verbranden.
De gelovige kan schade lijden.
Maar hijzelf wordt behouden.
Dat is Hebreeën 6.
Niet: de gelovige brandt in de hel.
Maar: zijn waardeloze vrucht wordt verbrand. Zijn nutteloze werken houden geen stand. Zijn leven kan grotendeels in rook opgaan bij de rechterstoel van Christus.
Dat is geen kleine zaak.
Een gelovige kan zijn zaligheid niet verliezen, maar hij kan wel zijn leven verspillen. Hij kan voor de rechterstoel van Christus staan met weinig of niets dat blijft.
Daarom is Waarom zou ik God nog dienen? geen bijzaak. Het is precies de vraag waar Hebreeën 6 de gelovige mee confronteert.
8. Vers 9 bewijst dat het over gelovigen gaat
Na de scherpe waarschuwing zegt de schrijver:
“Maar, geliefden, wij verzekeren ons van u betere dingen, en met de zaligheid gevoegd, hoewel wij alzo spreken.”
— Hebreeën 6:9
Dit vers wordt vaak te snel overgeslagen. Maar het is één van de sterkste bewijzen in het hoofdstuk.
Hij noemt hen:
“geliefden”
En hij spreekt over:
“betere dingen, en met de zaligheid gevoegd”
Dat betekent: dingen die bij de zaligheid horen, dingen die met de zaligheid meegaan, dingen die de zaligheid begeleiden.
Niet de zaligheid zelf, maar dingen die erbij horen.
Wat zijn die dingen?
Vers 10 zegt het:
“Want God is niet onrechtvaardig, dat Hij uw werk zou vergeten, en den arbeid der liefde, die gij aan Zijn Naam bewezen hebt, als die de heiligen gediend hebt, en nog dient.”
— Hebreeën 6:10
Werk.
Arbeid der liefde.
Dienen van de heiligen.
Dat is diensttaal. Niet rechtvaardigingstaal.
De schrijver zegt niet: “God vergeet niet hoe u uzelf gered hebt.”
Hij zegt: “God vergeet uw werk en arbeid der liefde niet.”
Dit gaat over loon. Over dienst. Over trouw. Over vrucht.
Daarom is het dodelijk gevaarlijk om Hebreeën 6 te gebruiken om werken in de zaligheid te smokkelen. Dan doe je precies wat de brief aan de Hebreeën bestrijdt: je haalt de gelovige terug naar een systeem waarin Christus niet genoeg lijkt te zijn.
Wie nog denkt dat werken nodig zijn om gered te worden, moet Maar je moet toch wel iets doen? lezen. Hebreeën 6 gaat niet over werken om eeuwig leven te krijgen. Het gaat over werken die bij een gered leven horen en straks beoordeeld worden.
9. “Tot het einde toe” gaat over de loopbaan, niet over behouden blijven
Vers 11 zegt:
“Maar wij begeren, dat een iegelijk van u dezelfde naarstigheid bewijze, tot de volle verzekerdheid der hoop, tot het einde toe.”
— Hebreeën 6:11
Veel mensen lezen “tot het einde toe” en denken meteen: “Zie je wel, je moet volhouden om gered te blijven.”
Maar dat staat er niet.
De context gaat over dezelfde naarstigheid blijven bewijzen. Over werk, arbeid der liefde, dienen, vrucht dragen, niet traag worden.
Het einde is het einde van de loopbaan. Het einde van de dienst. Het einde van het aardse leven. De oproep is: stop niet halverwege.
Daarom zegt vers 12:
“Opdat gij niet traag wordt, maar navolgers zijt dergenen, die door geloof en lankmoedigheid de beloftenissen beërven.”
— Hebreeën 6:12
Daar is het opnieuw:
“niet traag”
Dat verbindt Hebreeën 6 rechtstreeks met Hebreeën 5:11: “traag om te horen geworden”.
Dit is de zonde waar het gedeelte om draait: geestelijke traagheid.
Niet ongeloof van een verloren mens.
Niet verlies van eeuwig leven.
Maar geestelijke traagheid bij mensen die beter zouden moeten weten.
Dat is scherp. En dat moet scherp blijven.
Een gelovige die niet wil groeien, moet niet getroost worden alsof er niets aan de hand is. Hij moet wakker geschud worden. Niet met de leugen dat Christus hem verlaat, maar met de waarheid dat hij zijn leven kan verspillen en straks schade kan lijden.
10. Hebreeën 6 past in de hele waarschuwingslijn van Hebreeën
Hebreeën 6 staat niet los. Het is onderdeel van een reeks waarschuwingen.
Hebreeën 2 waarschuwt:
“Hoe zullen wij ontvlieden, indien wij op zo grote zaligheid geen acht nemen?”
— Hebreeën 2:3
Dat gaat niet over een mens die nooit gered is, maar over het verwaarlozen van wat God gegeven heeft. Zie ook Hebreeën 2:3 — geen acht op zo’n grote zaligheid.
Hebreeën 3 en 4 waarschuwen met Israël in de woestijn. Zij waren uit Egypte verlost, maar gingen niet de rust in door ongeloof en ongehoorzaamheid. Dat is geen beeld van een gelovige die alsnog naar de hel gaat, maar van Gods volk dat zegen en rust misloopt. Zie De rust van Hebreeën 3 en 4.
Hebreeën 6 waarschuwt tegen geestelijke stilstand en vruchteloosheid.
Hebreeën 10 waarschuwt tegen het wegwerpen van vrijmoedigheid en verlies van loon:
“Werpt dan uw vrijmoedigheid niet weg, welke een grote vergelding des loons heeft.”
— Hebreeën 10:35
Hebreeën 12 waarschuwt tegen opgeven in de loopbaan en spreekt over kastijding van zonen:
“Want dien de Heere liefheeft, kastijdt Hij, en Hij geselt een iegelijk zoon, dien Hij aanneemt.”
— Hebreeën 12:6
De hele lijn is hetzelfde: gelovigen moeten niet terugdeinzen, niet vertragen, niet verwaarlozen, niet teruggaan, niet vruchteloos worden.
11. Ezau helpt om het gevaar te begrijpen
Hebreeën 12 noemt Ezau.
“Dat niet iemand zij een hoereerder, of een onheilige, gelijk Ezau, die om één spijze het recht van zijn eerstgeboorte weggaf.
Want gij weet, dat hij ook daarna, de zegening willende beërven, verworpen werd; want hij vond geen plaats des berouws, hoewel hij dezelve met tranen zocht.”
— Hebreeën 12:16-17
Ezau verloor niet zijn bestaan. Hij hield niet op Ezau te zijn.
Maar hij verspeelde zijn eerstgeboorterecht. Hij verloor zegen die hij had kunnen ontvangen. En later, met tranen, kon hij het niet terugdraaien.
Dat is precies de ernst.
Een gelovige kan eeuwig leven hebben en toch dingen verspelen die hij nooit meer terugkrijgt.
Verspeelde tijd.
Verspeelde kansen.
Verspeelde dienst.
Verspeelde vrucht.
Verspeeld loon.
God kan verder met iemand, maar de gemiste kansen zijn gemist. De jaren zijn weg. De werken zijn niet gedaan. De vrucht is niet gedragen.
Daarom moet niemand Hebreeën 6 afzwakken. Het is geen tekst over verlies van zaligheid, maar het is wel een verpletterend ernstige tekst over verlies van bruikbaarheid en loon.
12. De grote verwarring: zaligheid en dienst door elkaar gooien
De sleutel is dit:
Zaligheid is gratis. Dienst wordt beoordeeld.
Zaligheid ontvang je door geloof alleen. Loon ontvang je voor trouwe arbeid.
Zaligheid rust op Christus’ volbrachte werk. Loon hangt samen met wat de gelovige na zijn redding doet.
Zaligheid kan niet verloren gaan. Loon kan wel verloren gaan.
Wie dit onderscheid niet maakt, gaat Hebreeën 6 misbruiken.
Dan wordt “werk en arbeid der liefde” uit vers 10 ineens een voorwaarde om behouden te blijven. Dan wordt “tot het einde toe” uit vers 11 ineens een dreiging dat je alsnog verloren gaat. Dan wordt “verbranding” uit vers 8 ineens de hel, terwijl 1 Korinthe 3 juist zegt dat het werk verbrandt, maar de persoon behouden wordt.
Dat is geen eerbied voor de Schrift. Dat is verwarring.
En die verwarring rooft mensen van zekerheid. Daarom past hier ook een sterke interne link naar Hoe kunt u zeker weten dat u naar de hemel gaat?. Een gelovige moet niet naar zijn vrucht kijken om te weten of Christus genoeg is. Hij moet naar Christus kijken. Maar daarna moet hij wél ernstig nemen wat hij met zijn leven doet.
13. Hebreeën 6 is geen speeltje voor calvinistische onzekerheid
Laat dit duidelijk zijn: Hebreeën 6 mag niet gebruikt worden om mensen terug te jagen in religieuze angst.
Veel mensen zijn jarenlang onder onderwijs gebracht waarin elke ernstige waarschuwing meteen tegen hun zaligheid werd gekeerd. Geen vrucht genoeg? Misschien nooit echt gered. Te weinig volharding? Misschien nooit uitverkoren. Geestelijke strijd? Misschien geen waar geloof.
Dat klinkt vroom, maar het verwoest het evangelie.
De Bijbel zegt niet: kijk naar uw prestaties om te weten of Christus u gered heeft. De Bijbel zegt:
“Die in den Zoon gelooft, die heeft het eeuwige leven.”
— Johannes 3:36
Wie geloofd heeft in Christus, heeft eeuwig leven.
Maar daarna zegt God tegen Zijn kinderen: groei op. Wees niet traag. Draag vrucht. Dien Mij. Laat uw leven niet eindigen in doornen en distelen.
Dat is geen calvinistische onzekerheid. Dat is Bijbelse verantwoordelijkheid na geloof.
Daarom sluit dit artikel ook sterk aan bij Calvinisme en genade gaan niet samen en Heeft calvinisme invloed op de waarheid van het evangelie?. Want zodra waarschuwingen aan gelovigen worden veranderd in bewijzen dat iemand misschien nooit gered was, wordt de eenvoud van het evangelie verduisterd.
14. Wat Hebreeën 6 dan wél zegt
Hebreeën 6 zegt tegen de gelovige:
Ga niet terug naar het fundament.
Ga niet terug naar dode werken.
Ga niet terug naar religie.
Ga niet terug naar geestelijke kinderachtigheid.
Ga niet terug naar traagheid.
Ga niet terug naar de zijlijn.
Ga niet terug naar een leven dat doornen en distelen voortbrengt.
Ga vooruit.
“Laat ons tot de volmaaktheid voortvaren.”
— Hebreeën 6:1
Dat is de oproep.
Niet: probeer gered te blijven.
Niet: zorg dat je jezelf niet uit Christus zondigt.
Niet: leef in angst dat God je weer verwerpt.
Maar: omdat Christus u gered heeft, ga nu verder. Groei. Dien. Draag vrucht. Laat Gods Woord zijn werk doen. Verspil uw leven niet.
Als iemand denkt: “Maar kan ik dan als gelovige leven als de duivel en toch naar de hemel gaan?” dan is het antwoord te vinden in Na geloof leven als de duivel. Ja, eeuwig leven is eeuwig. Maar nee, zonde is geen spel. God kastijdt Zijn kinderen. Een leven in het vlees brengt verwoesting, schade en verlies.
15. De troost in Hebreeën 6: God vergeet uw arbeid niet
Hebreeën 6 is scherp, maar ook vol troost.
“Want God is niet onrechtvaardig, dat Hij uw werk zou vergeten, en den arbeid der liefde, die gij aan Zijn Naam bewezen hebt.”
— Hebreeën 6:10
Mensen vergeten. God niet.
Mensen zien uw arbeid niet. God wel.
Mensen waarderen uw trouw niet altijd. God wel.
Elke daad uit liefde tot Zijn Naam. Elke dienst. Elk offer. Elk getuigenis. Elke strijd. Elke keer dat u doorging terwijl u moe was. Elke keer dat u het Woord geloofde terwijl u niets voelde. God vergeet het niet.
Daarom zegt Paulus:
“Daarom, mijn geliefde broeders, zijt standvastig, onbeweeglijk, altijd overvloedig zijnde in het werk des Heeren, als die weet, dat uw arbeid niet ijdel is in den Heere.”
— 1 Korinthe 15:58
Uw arbeid is niet ijdel in de Heere.
Maar een lui, traag, vleeslijk, vruchteloos leven is wél ijdel. Dat is het punt.
16. De kern van Hebreeën 6
Hebreeën 6 leert niet dat een gelovige zijn zaligheid kan verliezen.
Hebreeën 6 leert dat een gelovige die door Christus gered is, kan terugzakken, geestelijk traag worden, vruchteloos worden, doornen en distelen voortbrengen, kastijding ervaren en loon verliezen.
De oplossing is niet: opnieuw gered worden.
De oplossing is: voortvaren tot volwassenheid.
“Laat ons tot de volmaaktheid voortvaren.”
— Hebreeën 6:1
Dat is de kern.
Christus hoeft niet opnieuw gekruisigd te worden.
Het fundament hoeft niet opnieuw gelegd te worden.
De gelovige moet niet terug.
De gelovige moet vooruit.
Slot: u kunt uw zaligheid niet verliezen, maar wel uw leven verspillen
Wie in Christus gelooft, heeft eeuwig leven.
“En Ik geef hun het eeuwige leven; en zij zullen niet verloren gaan in der eeuwigheid, en niemand zal dezelve uit Mijn hand rukken.”
— Johannes 10:28
Maar wie eeuwig leven heeft ontvangen, is niet geroepen om geestelijk lui te worden.
Hebreeën 6 grijpt de gelovige bij de schouders en zegt:
Word wakker.
Ga door.
Blijf niet bij melk.
Leg niet opnieuw het fundament.
Draag vrucht.
Verspil uw leven niet.
Laat uw werk niet verbranden.
Wees niet traag.
Dien God tot het einde toe.
Niet om gered te blijven.
Maar omdat u gered bent.
Dat is Hebreeën 6.
Geen tekst tegen eeuwige zekerheid.
Maar een ernstige waarschuwing aan mensen die eeuwig zeker zijn en daarom niet mogen leven alsof hun aardse leven er niet toe doet.
📖 Lees verder
👉 Wat betekenen de waarschuwingen in Hebreeën?
👉
Hebreeën 2:3 uitgelegd: geen acht geven op zo’n grote zaligheid